Guri lundrues në rreze – Arabia Saudite krenohet me një pamje të vërtetë mahnitëse
Guri që varet në ajër dhe qëndron larg nga vendi,toka 11 cm. Një gur i madh në një
fshat në rajonin e Al-Hassa, nuk noton në çdo kohë por një ditë të prillit dhe lundron në ajr 30 minuta!
Historia pas këtij fenomeni çudibërës iniciuar 20 vjet më parë. Për këtë supozohet se ne prill
1989 Prapa gurit, eshtë shtënë me pushke ku është vrarë një ushtar musliman gueril.
Që atëherë, çdo vit në prill supozohet se ngritet nga 11 cm m’bi tok dhe noton.
Pse dhe si nëdodhë? Pse pikërisht 11 cm? Për këto pyetje pothuajse askush nuk ka një përgjigje.

Honor” cilësohet si e papranueshme nga ministri britanik i Mbrojtjes, Liam Fox, pasi sipas tij, mund të shtyjë një taleban të luftojë trupat britanike.

Ministri ka ftuar anglezët të bojkotojnë lojën që pritet të dalë në treg në datën 15 tetor. “Medal of Honor Tier 1” është loja e 15-të e kësaj serie që u publikua për herë të parë në vitin 1999.

Të rinjtë do të vishen si ushtarë dhe do të luftojnë përballë një armiku të ri dhe më mizor në Afganistan./tch/

Tabloidi britanik “Daily Mail” ka publikuar një shkrim me në qëndër historinë e një fëmije kinez, ndoshta më i shëndoshi në botë për kategorinë 10 muajsh.

Ai peshon plot 20 kg, mesatarisht sa një fëmijë i moshës 6 vjecare. Lei Lei ka marrë nofkën “Michelin Baby”. E ëma e tij Cheng Qingyu shprehet se foshnja ka lindur me peshë normale por falë oreksit të madh për të ngrënë, brenda 6 muajsh djali ka arritur peshën rekord.

Ajo thekson se Lei Lei nuk ka preferenca të vecanta në ushqim por ai ha cfarë t’i japin. “Gjëja që i pëlqen më shumë të bëjë është të hajë”, shton ajo, transmeton tch.

Shpesh herë foshnja u është nënshtruar analizave në spitalin e Hunan për shkak të rritjes së frikshme të peshës së tij trupore. Por pavarësisht peshës së madhe trupore të vogëlushit Lei Lei, rekordin botëror e mban indiani Karan Singh, i cili ka peshuar më shumë në të njëjtën moshë.

Në Kinë vijnë pamjet e një foshnjeje të lindur me gjak ngjyre Roze. Vogëlushja, vetëm 40 ditëshe, ka patur probleme me shëndetin pas tre javësh nga dita e lindjes së saj. Analizat kanë evidentuar një infeksion mushkërish, që ka si bazë anomalinë në gjak

Një grua në një fshat të Gjeorgjisë pretendon se macja e saj ka lindur para disa ditësh një qenush.

Sipas mediave lokale, macja ka lindur një këlysh me veshët dhe bishtin si mace, por pjesët e tjera të trupit i ngjajnë një qeni. Këlyshi ka dhe mustaqe.

Mediat lokale kanë arritur ta filmojnë këtë krijesë të çuditshme, ndërsa ai strukej dhe pinte gji te e ëma.

Shkencëtarët thonë se mund të jetë i mundur një mutacion gjenetik i shkaktuar nga rrezatimi, pasi kryqëzimi i dy racave është praktikisht i pamundur. /noa/

Injeksion për të rritur rezistencën ndaj takave të larta. Disa klinika në New Delhi propozojnë të renë e fundit për gratë.

“Doktorët injektojnë në këmbë një substancë kimike që eliminon dhimbjen për të paktën 9 muaj”, shpjegon ‘Times of India”.

Ndërhyrja kushton 250-330 euro dhe konsiston në futjen e acidit ialurinik në shputën e këmbës që krijon ‘kushineta’ artificiale dhe që rrit rezistencën e këmbëve.

IbnSina, është roboti i parë humanoid i cili flet arabisht, Roboti është krijuar nga laboratori interaktiv i robotëve në Arabi. Ai mund të kuptojë flajët arabisht dhe të performojë një dialog me përshëndetje dhe gjeste

Shkencëtarët britanikë pohojnë se kanë një zgjidhje për pyetjen e përjetshme “cila është më e vjetër – pula apo veza ?”, njofton Daily Mail.

Pula është më e vjetër, sepse siç thonë ekspertët, për të formuar një predhë të vezës, është e nevojshme proteina që mund të gjindet në organet për riprodhim të pulës, transmeton Shqipmedia.

Veza patjetër duhet paraprakisht të jetë në trupin e pulës për t’u krijuar, prandaj pula është e para, thonë shkencëtarët britanikë.

Ekspertët nga Universitetet e Sheffield dhe Warwick, përdoren disa super kompjuterë për të monitoruar procesin e formimit të vezës.

- Për një kohë të gjatë është besuar se veza është më vjetër, por tani kemi edhe dëshmi se në fakt pula është më e vjetër, tha Kolin Freeman nga Universiteti i Sheffield.

Seks, drogë, tango (më shumë se çdo gjë tjetër disko-musik) dhe futboll. Futboll autori. Diego Maradona është ngacmues edhe kur shkon të ripeshkosh, duke rrëmuar në arkivin e pakufishëm të kushtuar atij.

Është ngacmuesm, sepse nga çdo anë që ta kapësh, ai të ikën nga dora. Është tepër me futboll, është tepër sidomos me pjesën tjetër, me “tjetrin” që ka shënuar jetën e tij dhe, për pasojë, futbollin botëror. Sepse, më mirë ta sqaroj menjëherë, Diego Maradona, fëmija i lindur me 30 tetor të vitit 1960 në Lanus, periferia e varfër e Buenos Airesit, ka qenë futbolli.

Në Botërorin e Meksikës ka magjepsur qindra milionë spektatorë dhe i ka bindur, me argumentin e vetëm bindës që ka në dispozicion një futbollist, zotësinë, që të bëjnë tifozllëk për të. Edhe kur shtetësia e atij që e admironte nuk ishte argjentinase. Në planin e spektakolaritetit të pastër është vendosur në nivelet e Pelèsë edicioni 1958 apo të Garrincha të Botërorit kilian në vitin 1962.

Në planin e rezultateve ka qenë superior ndaj Pelèsë dhe baraz me Garrincha. Në kuptimin që ka arritur ta fitojë kampionatin e botës, duke luajtur praktikisht i vetëm ose gjithsesi në një skuadër ku nuk kishte asnjë të krahasueshme (as për së largu) me të. Pelèja i vitit 1958 luante me Garrincha, Didì e kompani. Ai i vitit 1970 deri me Tostao, Rivelino, Jairzinho, Gerson e kompani. Maradona i Argjentinës kampione në Meksika 1986 ka qenë frymëzuesi, njeriu vendimtar. Njeriu i vetëm vendimtar. Pikërisht si Garrincha në vitin 1962 në Kili.

E kujtoj mirë atë ditë të largët të verës 1984, kur ra nga qielli në stadiumin San Paolo, pas traktativës së pafundme me Barcelonën. Kish qenë pikërisht Antonio Juliano, i plotfuqishmi i Napoli Calcio arma fituese e Presidentit Ferlaino, që me një “napoletanatë” të dëshpëruar të fundit (ngjitje nga porta e parme e fluturimit Barcellona – Roma, zbritje nga ajo e prapme, pasi që Caspart, Zëvendëspresidenti, dhe Nunez, Presidenti i klubit blaugrana, e kishin thirrur in extremis të frikësuar nëse ajo tërheqje kishte qenë e vërtetë, kish fituar lojën, duke e sjellë në Napoli. Të përditshmet napolitane shtypën edicione të jashtëzakonshme dhe gazetarët “Napolinotte” ua dhuronin gazetën makinave në radhë të ndodhura në Corso Vittorio Emanuele teksa shkonin për të festuar në Mergellina.

Dhe për orën e kurorëzimit, korrik 1994, gazetat e mëdha dërguan në tokën napolitane forcat më të mira. Giorgio Reineri krijoi atë nofkë, Fenomeni, që asnjëherë nuk ishte shfaqur në shtypin italian dhe që qysh atëhere, me F-në e madhe, vetëm Ronaldo, pas shumë vitesh e ka merituar. Atë ditë, stadiumi napolitan u mbush siç nuk ishte mbushur kurrë deri më atëherë. Ai, Diego, bëri vetëm një xhiro rreth stadiumit gjithsej, pesë mbajtje topi pa rënë në tokë në mesfushë i shoqëruar ng Josè Alberti, argjentinas – napolitan prej një jete, dhe më pas nga Canè, Ferlaino, Juliano, nga djelmoshat e të rinjve dhe sidomos nga Napoli, që ishte mbledhur aty për të shikuar me sytë e shqyer atë kokë me flokë kaçurrela që në fushat e blerta kishte bërë gjithçka. Pati buzëqeshje dhe pak fjalë, të parat në italisht, me atë “Faleminderit Napoli!” e ulëritur në qiell për përqafimin e paharrueshëm popullor. Më pas, ka ndodhur gjithçka. Ka ndodhur më shumë.

Më shumë se ajo që do të kish qenë e imagjinueshme nga çdo romancier. Jemi në hall’”imbarazzante” di cui sopra. Siqerisht e yll i pamundur – ndoshta në këtë pikë edhe i kotë – prapa kaq shumë kronike (shpesh të zezë) që ka shënuar Kohën e Diegos. Dy titull kampion kombëtar (1987 dhe 1989), një Kupë UEFA (1989) dhe një Kupë Italia nuk janë të mjaftueshme për të çertifikuar atë që Maradona ka qenë – jo vetëm për Napolin (që do të ishte ofendim), por për futbollin. Atë botëror. Sepse ai, heroi negativ, i keqi, më i dashuruari dhe më i urryeri, djalli, në fushë ka qenë i bukur, i mirë dhe i shkëlqyeshëm si askush tjetër. Një njeri i prekur nga një talent futbollistik i i pafundëm, talent që çdo herë që zbriste në fushat e blerta e shpërndante me bujari.

Napoli që nuk harron rrëfen me një rrënqethje melankolike atë që bënte në fund të çdo seance stërvitore, në fushën e vogël të Soccavo, në Centro Paradiso, selia sportive e shoqërisë kaltëroshe. sportiva azzurra. Fëmijët endacakë qëndronin urtë për një herë. Në heshtje, sëbashku me lojtarët e tjerë të skuadrës, me trajnerët (deri “ariu” Ottavio Bianchi), me drejtuesit, me gazetarët, fusnin hundën në rrjetin ndarës dhe kishin vështirësi edhe të kapërdiheshin: ai luante, dëfrehej me topin, i vetëm, si fëmijë. Një spektakël i vërtetë, i pastër, shumë i lartë. I paparë ndonjëherë.

Sigurisht që, Maradona ka qenë kampioni “më i vështirë” për t’u kapur. Jo për mbrojtësit, që nuk ia kanë arritur pothuajse kurrë, por për atë karakter të egër, rebel, të një njeriu që nuk dinte t’i nënshtrohej asnjë lloj kompromisi, që ecte kundër korracatave si një pasdaran i çmendur. Gjithmonë dhe vetëm me rriskun dhe rrezikun e tij. Diego ka vdekur (metaforikisht) i vetëm, duke mos tërhequr pas vetes asnjë në humnerë. Bile duke qenë gjithmonë i adhuruar dhe i mbrojtur nga shokët e skuadrës së tij. Deri në fund. Sepse e dinin që ai në fushë do të linte shpirtin (prej kohësh të shitur Djallit, kjo po), por edhe këmbët që të fitonte. Pastaj, nëqoftëse skuadra fitonte, ata, shokët, do të bëheshin të pasur e të famshëm, më të pasur dhe më të famshëm. Diego ka ecur kundër të gjithëve, edhe kundër vetvetes.

Ka ecur sidomos kundër të fuqishmëve që ka hasur në rrugën e tij dhe e ka bërë me shpërfillje, duke thënë gjithmonë atë që mendonte. E ka thënë përpara fytyrës së Havelange dhe Blatter sem shorti i Italia ’90 ishte “kombinuar”, e ka thënë – pas lotëve të zemëruara të stadiumit Olimpico, kur romanët fishkëllyen himnin argjentinas vetëm pse ishte ai dhe se ajo penallti Gjermanisë ishte dhënë, sepse FIFA nuk e donte Argjentinën kampione (dhe të gjitha moviolat e botës më pas e kanë provuar), ka quajtur të pazotin Pelè, të paaftë Menotti, të korruptuar Presidentin e Republikës së tij, Carlos Menem (…), të njëjtën gjë ka bërë në Itali me Franco Matarrese, me krerët e arbitrave, me Presidentin e Napolit Calcio, Corrado Ferlaino, me të gjithë. Gjithmonë, “duke e nxjerrë fytyrën” personalisht, siç thoshte ai. Natyrisht, jo gjithmonë kishte të drejtë (shumë shpesh po), por ky qëndrim e nderonte.

Ka fituar një Botëror (1986) absolutisht i vetëm, atë të golit “me Dorën e Zotit”, dhe atë gol hyjnor tjetër të shpikur, duke u nisur nga mesfusha dhe duke i dribluar të gjithë, edhe portierin; një Botëror tjetër i është mohuar në Itali (pikërisht në vitin 1990) me arbitrimin skandaloz në finalen kundër Gjermanisë; së fundi një i tretë, ai i vitit 1994, i shkatërruar kur Havelange dhe Blatter (President dhe Sekretar i Përgjithshëm i FIFA-s) “e kanë kuptuar me vonesë – siç ka thënë ai më pas – se Argjentina do ta fitonte titullin, me të cilën ata të dy, për arsye komercialo – publicitare, do të donin me çdo kusht që të merrte pjesë edhe Maradona, edhe pse tashmë kokainoman i deklaruar dhe i rrëfyer. Dhe kanë dalë në sipërfaqe dyshimet dhe thashethemet mbi marrëveshjen, joshortim antidoping që qenë në bazën e kësaj pjesëmarrjeje të shtrënguar. Marrëveshje, siç dihet, e tradhëtuar nga krerët e futbollit botëror kur Argjentina ishte dukshëm një prej skuadrave më efikase, në atë pikë favoritja kryesore për fitimin e titullit. Dhe ajo “e përdorur: ka qenë goditja finale për një karrierë tashmë në bëlbëzimet e fundit. Por kokaina nuk ia kish gllabëruar akoma trupin dhe mendjen, Diego Maradona kish qenë Zot në Napoli. Nuk është e vërtetë se njerëzit, shumë nga largimi i tij, në Montecalvario ashtu si në Sanità, në Posillipo ashtu si në Quartieri Spagnoli, e duan më pak.

Baret, vendet e takimit, klubet, shtëpitë e 40-vjeçarëve aktualë dhe më shumë, natyrisht, janë akoma një himn për të, muret e veshura me posterat e tij. Sikur të luante akoma sot me Napoli. Megjithatë në mes, midis lavdisë dhe sukseseve, është Maradona tjetër, ai që do të ofendonte qytetin, ai i Cristiana Sinagra, nëna e djalit napolitan të tij, Diego Jr. – mashkulli që e shoqja, Claudia Villafanes, nuk ka arritur t’ia japë – është Maradona i donna Carmela Cinquegrane, “zonjës” që i siguronte femra dhe “gjë”, netët me “dhomën private” në të cilën të qëndronte me prostitutën e radhës, Maradona i frekuentimeve të çuditshme, i klubeve ekuivoke, i kamorras, miku i familjes Giuliano në Forcella, ai i fotografive në vaska banje prej floriri me Carmine Giuliano, i quajtur O’Lione, i plumbave të “firmosur” kundër makinës së tij, i atij titulli (1988) të dhuruar Milanit në mënyrë aq të habitshme (4 pikë avantazh në klasifikim, 41 me 37, në një kohë që fitorja kishte vlerën e 2 pikëve, 5 javë përpara përfundimit të kampionatit), Maradona i dyshuar dhe i akuzuar nga një prej mburravecëve të shumtë napolitanë, i penduari Pietro Pugliese, se nuk është vetëm toksikoman, por edhe shpërndarës droge (çfarë çmendurie). Me një fjalë, pikërisht, gjithçka dhe më shumë.

Nuk dua të ndalem këtu dhe të kujtoj vetëm lloqe dhe dyshime të pështira (për shembull, procesin për shpërndarje dore natyrisht që e ka stërfituar, “pasi fakti nuk ekziston”, ajo është një histori e lexuar dhe rilexuar, e shkruar dhe e rishkruar njëmijë herë. Por, parasëgjithash më vjen të kujtoj një Diego Maradona në qejf, i gëzuar, gjithmonë i dashuruar pas femrave dhe lojës së bukur. Maradonan që për martesën thoshte: “Është një zgjedhje besnikërie heroike dhe heroizmi është i shpirtrave të zgjedhur… unë nuk jam i sigurtë se jam i tillë”. Gjithmonë lidhur me besnikërinë: “Unë nuk e kam tradhëtuar asnjëherë Claudia (qeshje) por, nëqoftëse do ta tradhëtoja, nuk do ta rrëfeja asnjëherë”.

Por me gratë, me erotizmin, shpërthente. Pa shkuar për të rrëmuar midis veseve të mëpasëm, kujtoj me dëshirë atë që u thoshte grave. “Më eksitojnë kur shtriqen për shtatë palë qejfe apo kur përkulen, duke të treguar të prapmen… Një grua bëhet seksi nga mënyra e të zhveshurit, për shembull me një këmishë gjysëm të zbërthyer apo me një fustan të gjatë me një çarë të madhe”. Lidhur me homoseksualët: “Është mirë që të shumëfishohen, kështu rritet kërkesa për meshkuj të vërtetë”.

Kam qenë në martesën e Maradona në nëntor të vitit 1989, në Buenos Aires. Luks i pambarimtë, hakmarrja e kujt ka lindur i varfër, pritja në katin e 21-të të Hotelit “Sheraton” pas ceremonisë në kishë me babain e Diego, i mallëngjyer dhe krenar që kish veshur frakun. Diego argëtohej atëhere. Tashmë ishte i droguar prej vitesh, por nuk kishte filluar zbritja drejt Ferrit. Në atë Napoli të zi që ishte i gatshëm ta mirëpriste. Do të vinin menjëherë denoncimet, historia me Cristiana Sinagra, vajzën e parrukierit nga Vomero, që ka marrë prej tij atësinë e djalit, por sidomos seancat e pyetjeve dhe hetimet e Prokurorisë, të penduarit, denoncimet për trafikun ndërkombëtar të drogës me Cinquegrane e sipërpërmendur dhe trafikantin tjetër Italo Jovine (një aferë e shpërthyer në fillimet e shkurtit 1991), deri në skualifikimin e parë për doping (kokaina, natyrisht) pas ndeshjes Napoli – Bari të së dielës 17 mars 1991. Erdhën edhe arratitë, kapja nga ana e policisë në një dhomë të Buneos Airesit, ndërsa një muaj më pas, si i droguar i mjerë, “bëhej” në mënyrë të tërbimtë, me ata sy haluçinantë që nuk e kam pasur më të mundur t’i harroj.

U dërgova sërish në Buenos Aires për të kuptuar dhe mësuar nëse do të kthehej vallë më ndonjëherë në një fushë futbolli. Nuk i ngjiti asnjëherë gazetarët në apartamentin e tij. Herëpashere mbërrinte ndonjë mjek, ndonjë psikiatër dhe diçka arrihej të mësohej. Nga trotuari i rrugës ku qemë grumbulluar të gjithë një herë kemi parë dritaren e katit të katërt të hapej dhe kokën e Diego që të dilte prej saj. Ulërinte tamam si një i shkalluar: “Lermëni vetëm, nuk mundem më, më lini vetëm me vajzat e mia…”. Kurat i shërbyen pak, aq sa në Shtetet e Bashkuara, në Botëror, siç quhej dikur, një herë që sistemi e kish përdorur, u skualifikua sërish, përfundimisht (skualifikimi i parë, ai pas ndeshjes me Barin, qe për 15 muaj).

P.S. Botërori i Afrikës së Jugut e ka çuar lart, shumë lart. Zoti e ndihmoftë dhe mos e hedhtë sërish poshtë…

(Nga libri “Perda il Migliore”, historia e Diego Armando Maradona, protagonist i paharruar i Botërorit 1986)

Përgatiti

ARMIN TIRANA

Revista e famshme “AskMen” ka publikuar dje listën e femrave më të votuara nga meshkujt, nga Megan Fox tek Jessica Alba Aktorja 32-vjeçare e njohur nga seriali “Entourage”, Emmanuelle Chriqui është shpallur nga revista “AskMen” si femra më e preferuar nga meshkujt, duke ia marrë titullin fitueses së vitit të kaluar, Eva Mendes. Fitueset e mëparshme të titullit të femrës më të dëshiruar nga “Top 99 Most Desirable Women”, që tani feston 10-vjetorin përfshijnë Katherine Heigl, Beyonce, Jessica Alba and Adriana Lima. “Të merrja vesh këtë lajm është komplimenti më i madh për mua. Është diçka që më bën të ndjehem e vlefshme”, tha Chriqui në një deklaratë pasi mori vesh lajmin. Në vendin e dytë të listës së vitit 2010, ku votuan 8 milionë njerëz e mban modelja amerikane Marisa Miller dhe në vendin e tretë është aktorja britanike, Kate Beckinsale. Kryeredaktori i “Askmen”, James Bassil tha se roli i Chriqui në “Entourage” is një vajzë e dashur dhe perfekte e ka ndihmuar shumë atë që të renditej e parë, por gjithashtu dhe fakti se nuk është e ekspozuar më shumë se duhet. “Ne s’e shohim shpesh atë. Ajo nuk është shumë person publik e kjo i lë vend imagjinatës. Ajo nuk është jashtë duke bërë spektakël, çka mund njollosë imazhin e saj”, tha ai për Reuters. “Shumë prej sjelljeve që shohim në media nuk janë ato lloj sjelljesh që meshkujt do donin të shihnin tek e dashura apo bashkëshortja e tyre”. Chriqui është shfaqur në disa filma duke përfshirë “Don’t mess with the Zohan” dhe serialet “The O.C.” dhe “Entourage”. Femrat e famshme si Paris Hilton dhe Britney Spears, të cilat shfaqen rregullisht në media nuk janë pjesë e listës. Spears u rishfaq në listë në vitin 2009 pas disa vjetësh mungesë, por doli sërish nga lista këtë vit. “Ka të bëjë me mungesën e misterit dhe enigmës”, tha Basil. Ai tha se është interesante të vihet re se Megan Fox ka rënë nga vendi i dytë në vendin e 11-të pas një viti publiciteti të zgjeruar. “Ajo është bërë tipi që shohim kudo, e cila shfaqet gjithandej, por që nuk dihet mirë se pse. Ajo ka pasur disa role masive në disa filma masivë, por gjithsesi nuk janë filma aq të mëdhenj”, tha Basil. Fytyrat e reja që shfaqen këtë vit në listë përfshijnë modelen italiane Elisabetta Canalis, 31 vjeçe e cila shfaqet në vendin e 43-të, dhe që sipas kryeredaktorit të revistës gjendet aty sepse po del me aktorin e famshëm George Clooney. “Këtë vit, femrat e shfaqura në krye të listës janë femra që sillen mirë dhe të respektueshme. Nuk i shohim shumë në publik, përveç se në rastet kur janë për punë”, përfundon Basil.

1. Emmanuelle Chriqui
2. Marisa Miller
3. Kate Beckinsale
4. Alessandra Ambrosio
5. Jessica Alba
6. Beyonce
7. Penelope Cruz
8. Cheryl Cole
9. Eva Mendes
10. Miranda Kerr
11. Megan Fox
12. Gisele Bundchen
13. Bar Refaeli
14. Erin Andrews
15. Padma Lakshmi
16. Kelly Brook
17. Natalie Portman
18. January Jones
19. Monica Bellucci
20. Paz Vega